سین هفتم سیب سرخی است
حسرتا
که مرا
نصیب از این سفره ی سنت
سروری نیست!
شرابی مرد افکن در جام هواست،
شگفتا که مرا بدین مستی
شوری نیست!
سبوی سبزه پوش در قاب پنجره
آه
چنان دورن که گویی جز نقش بی جانی نیست.
و کلامی مهربان
در نخستین دیدار بامدادی-
دریغا که در پس پاسخ و لبخند
دل خندانی نیست.
بهاری دیگر آمذه است
آری
اما بر آن زمستانها که گذشت
نامی نیست...
نامی نیست...
احمد شاملو
از سخن چینان شنیدم آشنایت نیستم خاطراتت را بیاور تا بگویم کیستم
سیلی هم صحبتی از موج خوردن سخت نیست صخره ام،هرقدر بی مهری کنی می ایستم
تا نگویی اشکهای شمع از کم طاقتی ست درخودم آتش به پا کردم ولی نگریستم
چون شکست آیینه، حیرت صد برابر می شود بی سبب خود را شکستم تا ببینم چیستم
زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست کاش قدری پیش از این یا بعد از آن می زیستم
آن شب از سردی دستان تو لرزید تنم
و بخاری ز دهان خارج شد
و نشست روی آن شیشه شفاف حیاط
پشت آن شیشه تو را می دیدم
دم در، کنج حیاط
تو نگاهم کردی...
با همان دست یخم روی بخار شیشه
من نوشتم که تو در قلب منی
و تو خواندی از دور
و ندیدی لرزش لبها را
و تو رفتی آن شب...
دانه هایی چو بلور از هوا میبارید
سوز آن روز هنوز
شده سوز دل من
چه زمستانی بود
که هنوزم از خواب، من نگشتم بیدار...
بعدش نوشت:
+ برای خوشبخت بودن به هیچ چیز نیاز نیست جز به نفهمیدن ،
پس تا میتوانی خر باش تا خوش باشی...
+ شیش تا هشت، هشت تا ده، هههه شششت...!
+ طاقت بیار رفیق...
+ هر نظر معادل ۱ اتفاق نو...
من اگه هنوز میخونم، واسه خاطر دل توست
شعر من صدای غم نیست، همصدای حسرت توست
عزیزم اگه خزونم، واست از بهار میخونم
تورو تنها نمیذارم گرچه تنها جا میمونم
اگه تو شبای سردت با خودت تنها میشینی
من برات میخونم از عشق تاکه فردا رو ببینی
اگه همصدای اشکی واسه آرزوی بر باد
من برات میخونم ای گل، نوبهارو نبر از یاد
همه دلخوشیم به اینه که تو یادت موندگارم
گرچه عمریه تو این دشت یه خزون بی بهارم...
شب از مهتاب سر میره تمام ماه تو آبه
شبیه عکس یک رویاست تو خوابیدی، جهان خوابه
زمین دور تو میگرده زمان دست تو افتاده
تماشا کن، سکوت تو عجب عمقی به شب داده
تو خواب انگار طرحی از گل و مهتاب و لبخندی
شب از جایی شروع میشه که تو چشماتو می بندی
تو را آغوش میگیرم تنم سرریز رویا شه
جهان قد یه لالایی توی آغوش من جا شه
تو را آغوش میگیرم هوا تاریکتر میشه
خدا از دستهای تو به من نزدیکتر میشه
زمین دور تو میگرده زمان دست تو افتاده
تماشا کن، سکوت تو عجب عمقی به شب داده
تمام خونه پر میشه از این تصویر رویایی
تماشا کن، تماشا کن چه بیرحمانه زیبایی ...
" روزبه بمانی"
زندگی صحنه ی رنگین ریاست، همه مشتاق به آن می نگریم...
عاقبت از پس تقدیر چو باد، روزی از لاشه ی آن می گذریم...
زندگی خاطره ای بیش نبود، بهر ما جز غم و تشویش نبود...
به کدام خاطره اش خوش باشم؟ که کدام خاطره اش نیش نبود...
به تو سلام میکنم کنارِ تو مینشینم
و در خلوتِ تو شهرِ بزرگِ من بنا میشود
اگر فریادِ مرغ و سایهی علفم
در خلوتِ تو این حقیقت را باز مییابم
خسته، خسته، از راهکورههای تردید میآیم
چون آینهیی از تو لبریزم...
هیچ چیز مرا تسکین نمیدهد
نه ساقهی بازوهایت نه چشمههای تنت
بیتو خاموشم، شهری در شبم
تو طلوع میکنی
من گرمایت را از دور میچشم و شهرِ من بیدار میشود
با غلغلهها، تردیدها، تلاشها، و غلغلهی مرددِ تلاشهایش
دیگر هیچ چیز نمیخواهد مرا تسکین دهد
دور از تو من شهری در شبم ای آفتاب
و غروبت مرا میسوزاند
من به دنبالِ سحری سرگردان میگردم
تو سخن میگویی من نمیشنوم
تو سکوت میکنی من فریاد میزنم
با منی با خود نیستم
و بیتو خود را در نمییابم
دیگر هیچ چیز نمیخواهد، نمیتواند تسکینم بدهد
اگر فریادِ مرغ و سایهی علفم
این حقیقت را در خلوتِ تو باز یافتهام
حقیقت بزرگ است و من کوچکم، با تو بیگانهام
فریادِ مرغ را بشنو
سایهی علف را با سایهات بیامیز
مرا با خودت آشنا کن بیگانهی من
مرا با خودت یکی کن...
احمد شاملو
باغ ها در خویش می خواهند مدفونم کنند
تا درختان هم چو یاران پنجه در خونم کنند
کاش در باغ زمین هم میوۀ ممنوعه بود
بلکه آدم ها از این ویرانه بیرونم کنند
عشق نایاب است دیگر گرچه لیلی های شهر
با فریب رنگ می خواهند مجنونم کنند
بگذر از خیر حسابم با کرام الکاتبین
امر کن فکری به حال زار اکنونم کنند
گوشۀ ویرانه ام امشب درختی سبز شد
باغ ها در خویش می خواخند مدفونم کنند...
از پرده پا بیرون منه خجلت مده مهتاب را
برهم مزن ای نازنین تصویر صاف آب را
گفتم بخوابم تا دمی زاندیشه ات فارغ شوم
لیکن تو برهم میزنی نیلوفران خواب را
کمتر به وصلم وعده ده طاقت ندارم شوق را
ریگی پریشان می کند اندیشه مرداب را
گر برقع از رو برکنی هنگام شب ای چون پری
صد پاره بینی از حسد پیراهن مهتاب را
بر نیل چشمت میزنم موسای سرگردان دل
خواهم اگر آرم به کف دردانه های ناب را
من سكوت خويش را گم كرده ام
لاجرم در اين هياهو گم شدم
من ، كه خود افسانه مي پرداختم ،
عاقبت افسانه مردم شدم
اي سكوت ، اي مادر فريادها ،
ساز جانم از تو پر آوازه بود ،
تا در آغوش تو ، راهي داشتم ،
چون شراب كهنه ، شعرم تازه بود
در پناهت برگ و بار من شكفت
تو مرا بردي به شهر يادها
من نديدم خوشتر از جادوي تو
اي سكوت ، اي مادر فريادها
گم شدم در اين هياهو ، گم شدم
تو كجايي تا بگيري داد من ؟
گر سكوت خويش را مي داشتم
زندگي پر بود از فرياد من
(فریدون مشیری)
اسکلۀ ناز چشات، حریم امن قایقم
توساعت یه ربع به عشق، عقربۀ دقایقم
گرمی دستای تورو به صدتا دنیا نمیدم
هروقت که یارم تو بودی، بی کسی رو نفهمیدم
تو بند دل، سلول عشق، حبس نگاتو میکشم
ولی بازم رو میله هاش، عکس چشاتو میکشم
آی قصۀ بی سر و ته، شعر بدون قافیه
یرای مرگ این صدا نبودن تو کافیه...
بعدش نوشت:
آنقدر درد درون را در دل خود ریختم تا که خود با درد هستی سوز خود آمیختم
تا جدا ماند من در من ز هر بیگانه ای از تو هم ای عشق بی فرجام، من بگریختم...
I always needed time on my own
I never thought I'd need you there when I cry
And the days feel like years when I'm alone
And the bed where you lie is made up on your side
When you walk away I count the steps that you take
Do you see how much I need you right now
When you're gone
The pieces of my heart are missing you
When you're gone
The face I came to know is missing too
When you're gone
The words I need to hear to always get me through the day and make it ok
I miss you
I've never felt this way before
Everything that I do reminds me of you
And the clothes you left, they lie on the floor
And they smell just like you, I love the things that you do
When you walk away I count the steps that you take
Do you see how much I need you right now
When you're gone
The pieces of my heart are missing you
When you're gone
The face I came to know is missing too
When you're gone
The words I need to hear to always get me through the day and make it ok
I miss you
We were made for each other
Out here forever
I know we were, yeah
All I ever wanted was for you to know
Everything I'd do, I'd give my heart and soul
I can hardly breathe I need to feel you here with me, yeah
I miss you
همیشه به زمانی مختص خودم نیاز داشتم
هرگز فکر نمیکردم که موقع گریه کردن به تو نیاز داشته باشم
ووقتی تو نیستی روزها برام اندازه سالها میگذره
و تختی که روش میخوابیدی... طرف تو جمع و جور و آماده اس
وقتی داری میری، قدم هایی رو که برمیداری میشمارم
میبینی الان چقدر بهت نیاز دارم؟
وقتی نیستی
تکه های قلبم برات دلتنگی میکنن
وقتی نیستی
برای چهره ات هم دلتنگی میکنن
برای گذشتن روزم به حرفهای قشنگت نیاز دارم
و برای تو که همه چیز رو خوب و قشنگ میکردی، دلم تنگ شده
هیچوقت قبلا این احساس رو نداشتم
هر کاری میکنم منو یاد تو میندازه
و لباس هایی که از خودت به جا گذاشتی
روی زمین دراز شدن
و دقیقا بوی تو رو میدن
همه کارهات رو دوست دارم
تنها چیزی که همیشه میخواستم بدونی این بود که
همه کارایی که میکنم از دل و جونه
نمیتونم نفس بکشم(به سختی)
باید تو رو کنارم حس کنم
دلم برات تنگ شده
زان نامه ای که دادی و زان شکوه های تلخ
تا نیمه شب به یاد تو چشمم نخفته است
ای مایۀ امید من، ای تکیه گاه دور
هرگز مرنج از آنچه به شعرم نهفته است
شاید نبوده قدرت آنم که در سکوت
احساس قلب کوچک خودرا نهان کنم
بگذار تا ترانۀ من رازگو شود
بگذار آنچه را که نهفتم عیان کنم
تا بر گذشته می نگرم، عشق خویش را
چون آفتاب گمشده می آورم به یاد
می نالم از دلی که به خون غرقه گشته است
این شعر، غیر رنجش یارم به من چه داد
این درد را چگونه توانم نهان کنم
آندم که قلبم از تو به سختی رمیده است
این شعرها که روح تورا رنجانده است
فریادهای یک دل محنت کشیده است
گفتم قفس، ولی چه بگویم که پیش ازین
آگاهی از دورویی مردم مرا نبود
دردا که این جهان فریبای نقشباز
با جلوه و جلای خود آخر مرا ربود
اکنون منم که خسته ز دام فریب و مکر
بار دگر به کنج قفس رو نموده ام
بگشای در که در همه دوران عمر خویش
جز پشت میله های قفس خوش نبوده ام...
( فروغ فرخزاد)
سراب رد پاي تو، كجاي جاده پيدا شد كجا دستاتو گم كردم كه پايان من اينجا شد
کجای قصه خوابیدی که من تو گریه بیدارم که هرشب هرم دستاتو به آغوشم بدهکارم
تو با دلتنگی های من، تو با این جاده همدستی تظاهر کن ازم دوری، تظاهر میکنم هستی
تو آهنگ سکوت تو به دنبال یه تسکینم صدایی تو جهانم نیست، فقط تصویر می بینم
یه حسی از تو در من هست که میدونم تورو دارم واسه برگشتنت هر شب درارو باز میذارم
سراب رد پاي تو، كجاي جاده پيدا شد
كجا دستاتو گم كردم كه پايان من اينجا شد...
حاصل اين زندگاني را نميدانم كه چيست؟
زندگي در چشم من جام شرنگي بيش نيست
در كوير زندگاني تا به كي بايد دويد؟
با لبي تشنه، تني خسته، كجا بايد رسيد؟
آه ياران....آه ياران
آنچه مي بينم سرابي بيش نيست
آرزوها جملگي نقش بر آبي بيش نيست
با اميد پوچ فردا
تا به كي بايد نشست؟
با فريب روز بهتر
تا به كي دل خوش نمود؟
آه....فردا، همچو ديگر روزها خواهد گذشت
ليك،با اندوه جانكاهي دگر
ليك،با درد غم افزايي دگر
تا كدامين روز بايد بار اين تن را كشيد
اين تن رنجور و محنت ديده را؟
تا كدامين روز بايد در حصار نيزه ها محصور بود؟
دم نزد از بيم خنجرهاي تيز؟
مرغ حق را در قفس ديد و گذشت؟
در حصار نيزه ها آواز خواند؟
در حصار نيزه ها ميخانه رفت؟
در حصار نيزه ها پيوند بست؟
تا به كي بايد بدين سان زندگي مجبور بود؟
تا كدامين روز بايد قيد بر گردن نهاد؟
تا كدامين روز بايد، زهر تلخ زنده بودن را چشيد؟
بهر قوتي، بهر ناني، منت از دونان كشيد؟
آه ياران... زندگي را آزمودم، تلخ بود...
از چه ميخواهي بمانم تا به فردايي دگر؟
گيرم اين فردا و فرداها گذشت
آرزوي ديگري هم شد بباد
دلبري آمد به پهلويم نشست
اين دل افسرده و زود آشنا
يك دو روزي هم ز عشق او تپيد
بار ديگر از غم هجران شكست
گيرم از چشمان من خونابه ريخت
غم به روي سينه باز آمد نشست
يك دو روز ديگري هم زنده بود
حاصل اين زنده ماندن چيست،چيست؟
عاقبت اين ره به پايان ميرسد
شمع عمرم رو به خاموشي نهد
بعد مردن
كودكي بر مرگ من خواهد گریست
بيوه اي بر گور من خواهد نشست
ليك ياران
در مغاك تيره، در آغوش خاك
اين دل افسرده مي پاشد ز هم
اي دلي كه مدفن بس آرزوست
اين دلي كه جايگاه عشق بود
بيگمان روزي ز هم خواهد گسست
در طلوع پر فروغ يك بهار
شايد از خون دل تنگ (وفا)
لالۀ سرخي دمد از خاك او
لاله اي همچون تنوري آتشين
لاله اي با خارهاي بيشمار
لاله اي سرخ و لطيف و داغدار
لاله اي مانند حالتهاي من
واله و خونين دل و خندان دهن
آري آري زندگي اين است، اين
وين تسلسل تا ابد همواره هست
بعد من هم شاعري ديگر چنين خواهد سرود
حاصل عمرم نميدانم چه هست
حاصل عمرم نميدانم چه بود؟
(با تشکر از بهناز عزیز)
شب بی من بودنت خوش، شعلۀ خاموش دل کش
آخرین معجزۀ من، شب بی من بودنت خوش
من به خواستنت دچار و تو به مرگ کوچه سرخوش
رد پات مونده رو قلبم، شب بی من رفتنت خوش
تا سقوط سایه هامون یه افق منظره راهه
پشت رویای من و تو باد وحشی تکیه گاهه
یه طرف کابوس عشق و یه طرف بهت همیشه
هرچی ابر خون چکیده س، تو چشام خلاصه میشه
من به بی تویی دچار و تو به مرگ کوچه سرخوش
رد پات مونده رو قلبم، شب بی من رفتنت خوش
جاده ها دل نگرانن که تو برگردی دوباره
انگار این جهان به جز تو حرف تازه ای نداره
بعد تو تنها به یادت همه شبهام سپری شد
هرچی خوندم و نوشتم قصۀ دربه دری شد...
چه دل است اين دل من؟
كه ز يك لرزش اشك، بر رخ رهگذري
يا ز ناليدن مادر به فراق پسری، دل من ميشكند
چه كنم؟
دلم از سنگ كه نيست
گريه در خلوت دل،ننگ كه نيست
چه دل است اين دل من؟
كه ز(تردي)چو يكي ساقه تاك
به شتابي كه تگرگ
بشكند ساقه و از هم بدرد پيكر برگ
يا به آساني يك شاخه ي گل ميشكند
چه دل است اين دل من؟
هر كجا اشك يتيمي رنجور
ميچكد بر سر مژگان سياه
هر كجا چشم زني غمزده با ياد پسر،مانده به راه
دل من ميشكند
چه كنم؟
دلم از سنگ كه نيست
گريه در خلوت دل ننگ كه نيست
چه دل است،اين دل من؟
در مزاري كه زني ناله كند
در عزاي پسرش
يا يتيمي كه كند گريه به سوگ پدرش
جانم آيد به خروش
ور ببينم پر خونين كبوترها را
يا يكي بچه ي گنجشك كه بشكسته پرش
دل من ميشكند
حالت دختركي كوچك و تنها و فقير
كه به حسرت كند از شيشه اشك
به عروسك نگه گاه به گاه
وز دل تنگ كند ناله و آه
دل من ميشكند
چه كنم؟
دلم از سنگ كه نيست
گريه در خلوت دل ننگ كه نيست
ناله پير زني غمزده و دست تهي
كه ندارد نفسي
ضجه ي مرغ اسير
كه كند ناله به كنج قفسي
هق هق مرد غريبي كه بلا ديده بسي
حالت دختر زشتي كه ز شرم
رو ندارد به كسي
دل من ميشكند
هر كجا در نگه تازه نهالاني خرد
از ستيز پدرو مادر خشم آلود
مي وزد بوي (طلاق)
وز پراكندگي عائله يي بر خيزد
در سرا (بانگ فراق)
دل من ميشكند
چه كنم؟
دلم از سنگ كه نيست
گريه در خلوت دل ننگ كه نيست
آن زماني كه به دنبال شهيد
مادر داغ به دل
سينه ميكوبد و مينالد و ميگريد زار
همچنان ابر بهار
يا زماني كه نشيند در اشك
به سر سنگ مزار،
و به فرياد كند نام پسر را تكرار
دل من ميشكند
چه كنم؟
دلم از سنگ كه نيست.
گريه در خلوت دل ننگ كه نيست
چه دل است اين دل من؟
دلم از ناله مرغان چمن ميشكند
ز خيال (غم مردم) دل من ميشكند
چه كنم؟
دلم از سنگ كه نيست
گريه در خلوت دل ننگ كه نيست
چه كنم؟
دل من ميشكند...
( با تشکر از بهناز عزیز)
مهدی سهیلی
من فقط عاشق اینم، حرف قلبتو بدونم الکی بگم جدا شیم، تو بگی که نمی تونم
من فقط عاشق اینم بگی از همه بیزاری دو سه روز پیدام نشه تا ببینم چه حالی داری
من فقط عاشق اینم عمری از خدا بگیرم اینقدر زنده بمونم تا به جای تو بمیرم
من فقط عاشق اینم، روزایی که با تو تنهام کار و بار زندگیمو بذارم برای فردام
من فقط عاشق اینم، وقتی از همه کلافه م بشینم یه گوشۀ دنج موهای تورو ببافم
عاشق اون لحظه ام که پشت پنجره بشینم حواست به من نباشه، دزدکی تورو ببینم
من فقط عاشق اینم عمری از خدا بگیرم اینقدر زنده بمونم تا به جای تو بمیرم
از آدما دلم شکست واسه همیشه دلم میخواد دعا کنم اما نمیشه
حتی خدا هم جوابمو دیگه نمیده خدا جونم یه کاری کن نگو نمیشه
بهم نگو گناه من واسه کی بوده نگو که اشتباه من واسه چی بوده
دوسش داشتم دوسش دارم قد نفسهام بدون اون نمی تونم، من خیلی تنهام
چه کردن آدما با روزگارم چه کردم با خودم درمون ندارم
اگه دنیا می خواست تنها بمونیم نمی خواستم اونو تنها بذارم
نمی خواستم اونو تنها بذارم
می دونم برات عجیبه ، این همه اصرار و خواهش
این همه خواستن دست هات ، بدون حتی نوازش
می دونم که خنده داره ، واسه تو گریه ی دردم
می گذری از من و میری ، اما باز من بر می گردم
می دونم برات عجیبه ، من با اون همه غرورم
پیش همه ی بدی هات ، چه جوری بازم صبورم
می دونم واست سواله ، که چرا پیشت حقیرم
دور می شی منو نبینی ، باز سراغتو می گیرم
می دونی چرا همیشه ، من بدهکار تو می شم
وقتی نیستی هم یه جوری ، با خیالت راضی می شم
می دونی واسه چی از تو ، بد می بینم و می خندم
تا نبینی گریه هامو ، هر دو چشمامو می بندم
چاره ای جز این ندارم ، آخه خون شدی تو رگهام
میمیرم اگه نباشی ، بی تو من بدجوری تنهام
می دونم یه روز می فهمی ، روزی که دنیا را گشتی
من چه جوری تو رو خواستم ، تو چه جور ازم گذشتی...
به صليب صدا مصلوبم ای دوست
تو گمان مبري مغلوبم ای دوست
شرف نفس من اگه شد قفس من
به سكوت تن ندادم تا نميرم بي كفن
وقتي گفتن يه گناه بود مثل ديدن يا شنيدن
معني آواز هم اين بود ته بنبست داد كشيدن
وقتي حتي توی خلوت فكر آزادي قفس بود
گفتنيها رو ميگفتيم اگه فرصت يه نفس بود
به گناه صدا با جرم گفتن
اگه روي صليب ويرون شدم من
شرف نفس من اگه شد قفس من
به سكوت تن ندادم تا نميرم بي كفن
توي شبهاي سكوت فرياد من بود
ته جنگل خواب بيــــداري رود
از غروب هراس تا صبح موعـــود
تيغ خشم خليل بر قلب نمــــرود
در عذاب تشنگي گم حسرت من بوي گندم
بر دلم داغ شقايق از عذاب تلخ مردم
از كسي كه مثل بختك تو شبهام انداخته سايه
يه سوال ساده كردم نفرت من شد گلايه
I'm Standing on a bridge
I'm waitin in the dark
I thought that you'd be here by now
Theres nothing but the rain
No footsteps on the ground
I'm listening but theres no sound
Isn't anyone tryin to find me
Won't someone please take me home
It's a damn cold night
Trying to figure out this life
Wont you take me by the hand
take me somewhere new
I dont know who you are
but I'm, I'm with you
im looking for a place
searching for a face
is there anybody here i know
cause nothings going right
and everythigns a mess
and no one likes to be alone
Isn't anyone tryin to find me
Won't someone please take me home
It's a damn cold night
Trying to figure out this life
Wont you take me by the hand
take me somewhere new
I dont know who you are
but I'm, I'm with you
oh why is everything so confusing
maybe I'm just out of my mind
yea yea yea
It's a damn cold night
Trying to figure out this life
Wont you take me by the hand
take me somewhere new
I dont know who you are
but I'm, I'm with you
Take me by the hand
take me somewhere new
I dont know who you are
but I'm, I'm with you
I'm with you
Take me by the hand
take me somewhere new
I dont know who you are
but I'm, I'm with you
I'm with you
روی پل ایستاده ام
در تاریکی انتظار می کشم
تا الان فکر می کردم که تو اینجا هستی
اینجا چیزی جز باران نمی بارد
هیچ جای پایی روی زمین دیده نمی شود
من گوش می دهم اما صدایی نیست
کسی سعی در پیدا کردن من نداره
کسی نخواهد بود که من رو به خانه ببرد
این شب سرد لعنتی است
سعی دارم این زندگی رو درک کنم
نمی خواهی دست من رو بگیری؟
من را به جای جدیدی ببری
من نمی دونم تو چه کسی هستی
اما من با تو هستم
در جستوجوی مکانی هستم
به دنبال چهره ای میگردم
هر کسی اینجا هست من میدونم
چون چیزی درست پیش نمی رود
هر چیزی کثیف و درهم خورده است
هیچ کس تنهایی رو دوست نداره
چرا هر چیزی گیج کننده است؟
شاید فقط حافظه ام رو از دست داده ام
من با تو هستم...
تورو از خاطرم برده تب تلخ فراموشی دارم خو می کنم با این،فراموشی و خاموشی
چرا چشم دلم کوره؟عصای رفتنم سسته کدوم موج پریشونی تورو از ذهن من شسته؟
خدایا فاصله ت تا من خودت گفتی که کوتاهه از اینجا که من ایستادم چقدر تا آسمون راهه
من از تکرار بیزارم، از این لبخند پژمرده از این احساس یاُِّسی که تورو از خاطرم برده
به تاریکی گرفتارم، شبم گم کرده مهتابو بگیر از چشمای کورم عذاب کهنۀ خوابو
چرا گریه م نمی گیره؟مگه قلب من از سنگه خدایا من کجا میرم؟کجای جاده دل تنگه؟
میخوام عاشق بشم اما تب دنیا نمی ذاره سر راه بهشت من درخت سیب می کاره...
Maybe I just wanna touch you
Feel you warm inside again
Maybe I just wanna hurt you
The sweetest pleasure is pain
I don't know why - why - but I love to see you cry
I don't know why - why - it just makes me feel alive
Are you coming to the moment
When you know your heart can break
I'm inside you
I'm around you
I just wanna hear you cry again
I don't know why - why - but I love to see you cry
I don't know why - why - it just makes me feel alive
I don't know why - why - but I love to see you cry
I don't know why - why - but it makes me feel alive
You don't know
How much it hurts when you fall asleep
In my arms
But in this time before the morning comes
I wanna run away, I wanna run away
I don't know why
I don't know why
I don't know why
(I don't know why)
I don't know why
I don't know why - why - but I love to see you cry
I don't know why - why - it just makes me feel alive
I don't know why - why - but I love to see you cry
I don't know why - why - but it makes me feel alive
i why - why - why
I love to see you cry - I love to see you cry
شاید من فقط می خواهم که تو را لمس کنم
گرمای تو را در آغوشم دوباره احساس کنم
شاید من فقط می خواهم که تو را آزار برسانم
شیرین ترین خوشی درد و رنج است...
نمی دانم چرا ...چرا...اما دوست دارم که تو را در حال اشک ریختن ببینم
نمی دانم چرا ...چرا...اما این باعث احساس سرزندگی من میشود
ایا تو به لحظه ای رسیده ای که تو می دانی که قلبت می تواند بشکند...
من در درونت هستم...درپیرامون تو هستم...
فقط می خواهم که بشنوم که تو دوباره گریه می کنی...
نمی دانم چرا ...چرا...اما
نمی دانم چرا ...چرا...اما این باعث احساس سرزندگی من میشود
تمی دانی که چقدر رنج دارد زمانی که تو در آغوش من خوابی...
اما این بار قبل از اینکه صبح شود...می خواهم که فرار کنم...
می خواهم فرار کنم...
نمی دانم چرا ...
نمی دانم چرا ...چرا...اما دوست دارم که تو را در حال اشک ریختن ببینم
نمی دانم چرا ...چرا...اما این باعث احساس سرزندگی من میشود
چرا...چرا...چرا...
اما دوست دارم که تو را در حال اشک ریختن ببینم
تاریخ مرگ و ماتم است، تقویم کهنه روی میز هر برگ آن را پاره کن ، میان شعله ها بریز
باید قلم گرفت به دست، تقویم تازه ای نوشت باید که تن نداد و رفت، به جستجوی سرنوشت
هر برگ این تقویم درد، روز دروغ و شیون است تاریخ ما حضور ما در دست تو دست من است
بر ما هرآنچه که گذشت، تاریخ ما نبود و نیست آغاز ما عمر زمین، با خلقت دنیا یکی ست
تا کی به فکر معجزه، در انتظار حادثه سوار سرنوشت تویی، پشت غبار حادثه
تا کی به ظلمت گم شدن، جادو شدن، زانو زدن خدا ندارد احتیاج به نذر تو، نیاز من
تقویم درد و تفرقه ما را به عصر سنگ برد این قوم در خود گم شده از ذات خود شکست خورد
این کهنه تقویم غریب، تکرار تاریخ عزاست بی ابتدا و انتهاست، نگو که شرح حال ماست
باید جهان را تازه دید، رفت و به فرداها رسید برای یک آغاز نو نباید انتظار کشید
به اعتماد دست هم باید گرفت از نو قلم دوباره خط زد و نوشت از ابتدا قدم، قدم
تاریخ مرگ و ماتم است، این کهنه تقویم غم است بی ترس دوزخ یا بهشت، از زندگی باید نوشت
شعر از اردلان سرفراز
عاشق همه سال مست و رسوا بادا دیوانه و شوریده وشیدا بادا
با هوشیاری غصۀ هر چیز خوری چون مست شدی هرچه بادا، بادا
دل من دیگه خطا نکن با غریبه ها وفا نکن
زندگی رو باختی دل من مردم و شناختی دل من
تا به کی سراپا حقیقتی؟ تا به کی خراب محبتی؟
هم نشین این و اون شدی خسته و پریش و خون شدی
دشت بخت تو کویر شده مرغ آرزوت اسیر شده
روبروت سراب پشت سر خراب
ساکت و صبوری دل من مثل بوف کوری دل من
زندگی رو باختی دل من مردم و شناختی دل من
چقدر سخته که عشقت روبروت باشه نتونی هم صداش باشی
چقدر سخته که یک دنیا بها باشی نتونی که رها باشی
چقدر سخته که بارونی بشی هرشب نتونی آسمون باشی
چقدر سخته که زندونی بمونی، بی در و دیوار نتونی هم زبون باشی
چقدر سخته که چشمات رنگ غم باشه ولی ظاهر پر از خنده
چقدر سخته که عشقت آسمون باشه ولی آسون بگن چنده
چقدر سخته کلامت ساده پرپر شه نتونی ناجی ش باشی
چقدر سخته که رفتن راه آخر شه نتونی راهی ش باشی
چقدر سخته تو خونه ت عین مهمون شی، بپوسی خسته ویرون شی
چقدر سخته دلت پر باشه، ساکت شی ولی تو سینه داغون شی
چقدر سخته که یک دنیا صدا باشی ولی از صحنۀ خوندن جدا باشی
چقدر سخته که نزدیک خدا باشی ولی غرق ادا باشی...
چقدر سخته که رویای شیرینت جلو چشمات رنگ ببازه و کاری از دستت برنیاد و به جاش پر بشی از
پشیمونی و نگاه خیست به جاده ای خیره بشه که عشقت رو ازت گرفته...
هزار جهد بکردم که سرّ عشق بپوشم نبود بر سر آتش میسّرم که نجوشم
به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم شمایل تو بدیدم، نه عقل ماند نه هوشم
به شانه هایم می زنی تا تنهایی ام را بتکانی...
به چه دل خوش کرده ای؟ تکاندن برف از شانۀ آدم برفی؟
باز هم قلبی به پایم افتاد باز هم چشمی به رویم خیره شد
بازهم در گیر و دار یک نبرد عشق من بر قلب سردی چیره شد
بازهم از چشمۀ لبهای من تشنه ای سیراب شد، سیراب شد
بازهم در بستر آغوش من رهرویی در خواب شد، در خواب شد
بر دو چشمش دیده می دوزم به ناز خود نمی دانم چه می جویم در او
عاشقی دیوانه می خواهم که زود بگذرد از جان و مال و آبرو
او شراب بوسه می خواهد ز من من چه گویم قلب پر امید را
او به فکر لذت و غافل که من طالبم آن لذت جاوید را
من صفای عشق می خواهم از او تا فدا سازم وجود خویش را
او تنی می خواهد از من آتشین تا بسوزاند در او تشویش را
او به من می گوید ای آغوش گرم مست نازم کن که من دیوانه ام
من به او می گویم ای نا آشنا بگذر از من، من تو را بیگانه ام
آه از این دل، آه از این جام امید عاقبت بشکست و کس رازش نخواند
چنگ شد در دست هر بیگانه ای ای دریغا کس به آوازش نخواند
فروغ
می خواستم بهت بگم چقدر پریشونم دیدم خود خواهیه دیدم نمی تونم
تحمل می کنم بی تو به هر سختی به شرطی که بدونم شاد و خوشبختی
به شرطی بشنوم دنیات آرومه که دوسش داری از چشمات معلومه
یکی اینجاس شبیه من یه دیوونه که بیشتر از خودم قدرت رو می دونه
چکار کردی که با قلبم به خاطر تو بی رحمم تو می خندی چه شیرینه ، گذشتن
تازه می فهمم، تازه می فهمم...
تورو می خوام تموم زندگیم اینه دارم میرم ته دیوونگیم اینه
نمی رسه به تو حتی صدای من تو خوشبختی همین بسه برای من
یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم گر که در خویش شکستیم، صدایی نکنیم
پر پروانه شکستن هنر انسان نیست گر شکستیم ز غفلت، من و مایی نکنیم
یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم وقت پرپر شدنش سوز و نوایی نکنیم
یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم
Ring my bell, ring my bells
Ring my bell, ring my bells
Ring my bell, ring my bells
Ring my bell, ring my bells
Sometimes you love it
Sometimes you don’t
Sometimes you need it then you don’t and you let go
Sometimes we rush it
Sometimes we fall
It doesn’t matter baby we can take it real slow
Coz the way that we touch is something that we can’t deny
And the way that you move oh you make me feel alive
Come on
Ring my bell, ring my bells
Ring my bell, ring my bells
You try to hide it
I know you do
When all you really want is me to come and get you
You're moving closer
I feel you breathe
It’s like the world just disappears when you are around me oh
Coz the way that we touch is something that we can’t deny oh yeah
And the way that you move oh you make me feel alive
so come on
Ring my bell, ring my bells
Ring my bell, ring my bells
Ring my bell, ring my bells
Ring my bell, ring my bells
I Say you want, I say you need
I can tell by your face you love the way it turns me on
I say you want, I say you need
I will do what it takes and I would never do you wrong
Coz the way that we love is something that we can’t fight oh no
I just can’t get enough oh you make me feel alive
So come on
Ring my bell, ring my bells
Ring my bell, ring my bells
I say you want, I say you need
I can tell by the way on the look on you're face i turn you on
I say you want, I say you need
if you have what it takes, we don't have to wait... let's get it on
get it on
مرا به خاطر بیاور
مرا به خاطر بیاور
گاهی اوقات تو اون رو دوست داشتی
و گاهی اوقات این طور نبود
گاهی اوقات تو به اون نیاز داشتی پس ( زمانیکه نیازی به اون
(نداشتی ، اون رو ترک میکردی
گاهی اوقات ما با اشتیاق (عشقبازی ) میکردیم ،
(گاهی اوقات سقوط میکردیم ( کم می آوردیم
مهم نیست رفیق ما میتونیم ( آتش درونمون رو ) آروم کنیم
رفیق اون لمس کردن های ما چیزیه که ما (هیچوقت ) نمیتونیم
انکارش کنیم
و شکل حرکات تو به من زندگی می بخشه
بیا و
مرا به خاطر بیاور
تو سعی در پنهون کردن اون ( گذشته ما ) داری
من میفهمم که تو داری این کار رو میکنی
(وقتیکه تو واقعاً من رو بخوای من میام و به تو میرسم ( کنارت می مونم
تو خودت رو به من نزدیکتر میکنی
من نفس های تو رو احساس میکنم
وقتیکه تو در کنار منی مث اینه که دیگه دنیا وجود نداره ( هیچ چی
غیر از تو برام مهم نیست ) آه
رفیق اون لمس کردن های ما چیزیه که ما (هیچوقت ) نمیتونیم
انکارش کنیم آه آره
و شکل حرکات تو به من زندگی می بخشه
پس بیا و
مرا به خاطر بیاور
من می گم ( میدونم ) که تو ( من رو ) میخوای ، من می گم ( میدونم ) که تو ( به من ) نیاز داری
من از صورتت میخونم که تو به اینکه من عاشقت هستم عشق می ورزی
من می گم ( میدونم ) که تو ( من رو ) میخوای ، من می گم ( میدونم ) که تو ( به من ) نیاز داری
من میخوام هر کاری رو ( که تو دوست داری ) انجام بدم
و من هرگز مایل نیستم که تو ( در این مسیر ) مرتکب اشتباهی بشی
رفیق ، عشق ما به شکلی در اومده که نمیتونیم ( دیگه ) با اون مقابله کنیم ، آه نه
من ( از این عشق ) سیر نمیشم ، آه تو به من زندگی می بخشی
پس بیا و
مرا به خاطر بیاور
من می گم ( میدونم ) که تو ( من رو ) میخوای ، من می گم ( میدونم ) که تو ( به من ) نیاز داری
ضمنا من ( هم ) میتونم با یه نگاه عشق رو در صورت تو ببینم
من می گم ( میدونم ) که تو ( من رو ) میخوای ، من می گم ( میدونم ) که تو ( به من ) نیاز داری
اگه تو حاضری هر کاری برای من انجام بدی ( پس ) دیگه نیازی به صبر کردن نیست
...بیا تا با هم باشیم
من نه عاشق بودم و نه محتاج نگاهی كه بلغزد بر من