به شانه هایم می زنی تا تنهایی ام را بتکانی...

                               به چه دل خوش کرده ای؟ تکاندن برف از شانۀ آدم برفی؟    

                          

                        باز هم قلبی به پایم افتاد           باز هم چشمی به رویم خیره شد 

                       بازهم در گیر و دار یک نبرد      عشق من بر قلب سردی چیره شد 

                       بازهم از چشمۀ لبهای من          تشنه ای سیراب شد، سیراب شد

                       بازهم در بستر آغوش من         رهرویی در خواب شد، در خواب شد 

                      بر دو چشمش دیده می دوزم به ناز     خود نمی دانم چه می جویم در او 

                     عاشقی دیوانه می خواهم که زود        بگذرد از جان و مال و آبرو 

                     او شراب بوسه می خواهد ز من        من چه گویم قلب پر امید را

                     او به فکر لذت و غافل که من            طالبم آن لذت جاوید را

                     من صفای عشق می خواهم از او       تا فدا سازم وجود خویش را  

                     او تنی می خواهد از من آتشین          تا بسوزاند در او تشویش را  

                     او به من می گوید ای آغوش گرم       مست نازم کن که من دیوانه ام 

                    من به او می گویم ای نا آشنا             بگذر از من، من تو را بیگانه ام  

                     آه از این دل، آه از این جام امید        عاقبت بشکست و کس رازش نخواند  

                      چنگ شد در دست هر بیگانه ای       ای دریغا کس به آوازش نخواند  

                                                                                                                          فروغ