میخوام اعتراف کنم

                                                            یه اعتراف تلخ ، 

    از حیوونای " انسان نما " که خیلی راحت و بی شرمانه ژست روشنفکری و منطق و انسانیت به

                                                        خودشون می گیرن ،

                                                    متنـــــــــــــــــــفرم...

 

         خنده ام می گیرد...

             به حرف کسی که دارد در لحظات آخر طناب را به گردنم می اندازد و می پرسد :

             حرفی برای گفتن داری؟      

             و من با خنده ای تلخ که میان بغض هایم محو شده بود با خودم تکرار می کردم:

             اگر حرفی برای گفتن نداشتم الان اینجا نبودم...