آدم جالبی بود، با طرز فکری جالب تر از خودش.می گفت هیچ کار مهمی توی این دنیا ارزش بیشتر از یه

ساعت وقت گذاشتن نداره.می گفت لازم نیس وقتی دلت گرفته و حوصله هیچی و هیچ کس رو نداری و

خلاصه حسابی از دست همه چی شاکی هستی و توی دلت به زمین و زمون فحش میدی، طوری رفتار کنی

که همه بفهمن مث شوروی سابق در حال فروپاشی هستی!حتی توی این شرایط هم باس به خودت مسلط

باشی و بعد ها می فهمی چی گفتم و چی شنیدی.راستش من که سر در نیاوردم چی میگه ولی به نظرم پر

بیراهم نمی گفت، به هر حال ترجیح دادم قضاوت رو بذارم واسه بعد از شنیدن حرفاش.با همۀ جدیّتش،

رگه هایی از یه طنز تلخ ته حرفاش خودنمایی میکرد، معلوم بود زیاد سرش به سنگ خورده و حسابی

با تجربه س.بهش می گفتم با همه فرق داری ولی خودش اینجور فکر نمی کرد و میگفت منم یکی مث بقیه

هستم وبه این حرفش معلوم بود خیلی اعتقاد داره چون با همۀ ذکاوتش برق چشماشو حین گفتن این جمله

نتونست مخفی کنه.معلوم بود وقتی حرفی میزنه که کاملا بهش اعتقاد داشته باشه و اینجور مواقع چشماش

برق میزد.می گفت توی دنیایی که واسه یه لقمه نون مجبوری از صبح تا شوم سگدو بزنی و با هزار کس و

ناکس کله بری و چشماتو روی خیلی از حقایق مجبور شی ببندیو و ناخواسته خیلی جاها حق رو ناحق کنی،

دیگه جایی واسه عشقو عاشقی و رمانتیک بازی نمی مونه، عشق واسه بچه سرمایه دارای بی عار و بی

درده که سرشون تا خرخره توی جیب باباجونشونه.توی مملکتی که هیچی سر جاش نیس و هر روز یه خبر

جدید تن مردم بدبختشو می لرزونه، آدم یا باید خیلی بی خیال باشه که لاو بترکونه یا همون مرفه بی درد.

توی چند قدمی مون دارن یارانه هارو کشکی کشکی "هدفبند" می کنن بی کارشناسی و فکر می کنن اینجام

چین و ژاپنه که همچین مطمئن حرف می زنن.فرقی نداره بازم آخرش این مردم بدبختن که ضرر می کنن

و اون مرفه بی درده بازم عین خیالش نیس.اونوقت تو این بلبشو جوون ما میره وبلاگ می زنه و شعر

عشقولانه از خودش در می کنه! کلۀ جوونای مارو عین کبک به زور زیر برف کردن و همه رو انگار

یه جورایی هیپنوتیزم کردن.این بار چشماش برق معنی داری زد که وقتی بیشتر پیله کردم فهمیدم اونم عاشق

بوده و یه جورایی هنوزم هست ولی آرمانش عوض شده.می گفت همه چی باهم قاطی شده.نه که عشق چیز

بدی باشه ولی عشقی که نتونی از پسش به رستگاری برسی فایده نداره، هر آدمی فقط یه بار عشق زمینی

رو تجربه می کنه و بقیه ش به جرات میشه گفت هوسه.مشکل ما اینه که عشق و هوس باهم قاطی شده،

جوری که هیشکی نمی تونه از هم سواشون کنه.کم کم به حرفاش و به آرمانش مطئن شدم ولی بازم قضاوت

نکردم، گذاشتم حقایق بیشتری رو برام رو کنه.با غمی که تو عمق چشماش بود ولی بازم دست از شوخی

و بذله گویی برنمی داشت و با هر کلمه ای که از دهنش بیرون میومد بیشتر اعتمادتو نسبت به خودش جلب

میکرد.حتی تجربۀ یه مدت افسردگی رو هم داشت.اون روزا کارش شده بود خوابیدن و فقط خوابیدن چون

از بیداری بیزار شده بود.تمام شب و اکثر ساعات روز رو توی خواب بود.حتی خاطرات خیلی جالبی از

خوابایی که دیده بود تعریف میکرد.یه مدت هم خواب و بیداریشو باهم قاطی کرده بود.نمی دونست چیزایی که

می بینه و میشنوه توی خواب و رویاس یا توی بیداریه.واسه همین اون مدت به هیچ چیز و هیچ حرفی

اعتماد نداشت.تو این شرایط فقط سعی میکرد مواقعی که مطمئنه بیداره، بنویسه.بنویسه از چیزایی که دیده

یا شنیده و اتفاقایی که تو خواب و بیداری براش افتاده.می گفت وقت تلف کردنم عالمی داره، بیهوده طی کردنم

یه تجربه س که اونم به نوبۀ خودش با ارزشه.می فهمی؟ باس با تمام وجودت درکش کنی تا بفهمی چی

میگم.توی همچین شرایطی از نشونه های زنده بودن اینه که هنوزم کلیه هات خوب کار می کنه و احساس

می کنی جیش داری، پس زنده ای!با همۀ این تفاصیل بعد یه مدت اگه افسردگی از نوع ماژورش به تورت

نخورده باشه البته، یه چیزی توی اعماق وجودت وول می خوره و وادارت می کنه به عوض کردن شرایط.

به این میگن حس فرار از بیهوده زیستن که اگه این حسو داشته باشی تا حدودی می تونی به خودت افتخار

کنی اگه نه که بازم وقت تلف می کنی تا شاید معجزه ای چیزی فرتی برات از طاق بیفته خوب بشی.به هرحال

اینجوریاس که تو خوب میشی و برمی گردی به اوضاع عادی و از خاکی میندازی تو جاده اصلی.ولی از

اینکه یه تجربۀ جدید رو از سر گذروندی به هیچ وجه ناراحت نیستی که اگه ناراحت باشی نفهمیدی چی بوده

و چی شده.وقتی با تمام وجودت بدبینی رو حس می کنی و سرتا پاتو حس بی اعتمادی پر میکنه،اینجور

مواقع می تونی به آخرین مولکول آب ته لیوانت هم دل خوش کنی، به این میگن دیدن نیمۀ پر لیبان!!!

پس به کمک همون یه مولکول به ظاهر ناچیز و کوشولو از شر بدبینی و بی اعتمادی نجات پیدا می کنی و

دوباره زندگی شیرین میشود.اینجور موقعاس که می تونی بری جلوی آینه تو چشمای خودت زل بزنی و بگی

پرررررررویی بابا !!! یه روز صبح پامیشی می بینی که هوا خوب نیس.اینو از سکوت گنجیشکای کوفتی سر

درختای توی خیابون می فهمی که هر روز مشکلاتشون رو بلند بلند جیکس جیکس می کنن تو مغز آدما و

وادارت می کنن خواب خوشتو بی خیال بشی و یه سوت دستت بگیری و داور دعواشون بشی!به هر حال

امروز که نیستشون، شاید گنجیشکام سر عقل اومدن و تصمیم گرفتن مث نهنگا دسته جمعی خودکشی کنن

واسه همین طی یه عملیات شهادت طلبانه خودشونو انداختن جلوی گربه های چرکولک کوچه خیابون بلکه

هم اونا به نوایی برسن هم خودشون از این زندگی کوفتی زیگیل راحت بشن!شایدم میخوان حال تورو بگیرن

و غافلگیرت کنن.نه فکر نمی کنم عقلشون به این کارا قد بده.حالا اگه گربه ها سر عقل اوموده باشن چی؟!

اونوقت گنجیشکا چه خاکی تو سرشون کنن؟یعنی دایناسورا هم یه روز سر عقل اومدن که نسل خودشونو

منقرض کردن؟کسی چه می دونه؟؟شایدم همه ش یه توهمه و همه چی مث قبله ولی تو دیگه عادت کردی.

به هر حال احتمالا" فردا هوا خوبه و گنجیشکا بازم رو اعصابت رنده میرن، این بار به کمک گربه ها شاید!

اینجوریا میشه که یوهویی میفتی توی یه سیکل تناوبی و هر روزت رنگ تکرار میگیره و تو هم با پرررویی

به تکرار عادت می کنی.حالا امکان داره توهم یه روز سر عقل بیای! اونوقته که ابر و باد و مه و خورشید

و شترمرغ ایستاده واسه ت دست می زنن و یه صدا تشویقت می کنن.بگذریم...

حالا وقته قضاوته.آدمی با این روحیات و این فکر خلاق رو من که دوس دارم، تورو نمی دونم.این آدم میتونه

هرکسی باشه، خوب به دورو برت نیگا کن.همه آدما اون چیزی نیستن که نشون میدن.پس میون این همه

جونور می تونی با خیال راحت به همچین آدمی با همۀ خصوصیات و روحیاتش اعتماد کنی.

شاید اون خود من باشم که توی یکی از خوابام باهاش آشنا شدم...پررررررررررویی بابا !!